"Łowiec Polski" - numer 3/2018
Kynologia

Siad z aportem

Wśród miłośników kynologii łowieckiej co jakiś czas powraca dyskusja na temat oddawania aportu przez psa w pozycji siedzącej. Część myśliwych uważa, że jest to niepotrzebna fanaberia. Postaram się dowieść, że wymaganie podobnych fanaberii ma bardzo duże znaczenie w budowaniu prawidłowych relacji między psem a człowiekiem.

Relacja między psem a człowiekiem budowana jest podczas każdej wspólnie spędzonej minuty. Jeżeli więc chcemy zostać przewodnikiem naszego dwuosobowego stada, to musimy być nim przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, a nie tylko od święta. Inaczej się nie da! Nasz pies nie będzie posłuszny na łowach, jeśli rządzi nami w domu. Przyjrzyjmy się naszym codziennym czynnościom i zastanówmy się, czy dzierżymy kontrolę nad własnym pupilem.

Jeżeli szczeniak podczas wychodzenia na spacer popędza nas swoim bieganiem i popiskiwaniem, to jest to pierwszy zły znak. Jeśli pies widzi, że wyszliśmy przed dom i zaczyna szczekać jak szalony w kojcu, to również nie jest dobrze. Te – bądź co bądź – drobne sygnały mówią, że nasz pupil chce coś na nas wymusić. Z kolei to oznacza, że ma nas za podwładnych, którymi można sterować. Podobnie jest podczas otwierania drzwi od domu albo furtki do kojca. Jeśli pies przepycha się na siłę, by przejść jako pierwszy, to znaczy, że traktuje nas wyłącznie jako „chłopca do wyprowadzania na spacer”. Tak samo w momencie otwierania drzwi od samochodu. Pies wyskakuje z niego jak z procy i myśli tylko, gdzie popędzić. Mówiąc krótko, cały czas robimy tylko za jego oddźwiernego.

Nasze codzienne obcowanie z psem wypełnione jest takimi drobiazgami i powinniśmy zdać sobie sprawę, że to właśnie one decydują o naszej pozycji w stadzie. Zmieńmy swoje podejście i zacznijmy panować nad własnym czworonogiem. Uczmy go cierpliwego czekania na nasz znak do wyjścia z domu lub z kojca, nie pozwalajmy mu na przepychanie się w wejściu, na wyskakiwanie z samochodu czy szarpanie na smyczy. Po pierwsze dlatego, że biorą się z tego same kłopoty, a po drugie, bo w ten sposób nasz pupil nigdy nie przyzwyczai się do tego, by nas słuchać. Te rutynowe drobiazgi budują w umyśle psa przyzwyczajenie do podporządkowania się naszej woli, a w układaniu psów to jest właśnie najważniejsze.

  Resztę artykułu przeczytasz w pełnym wydaniu "Łowca Polskiego"

 

Copyright © by Łowiec Polski - Wszelkie prawa zastrzeżone