fot. Shutterstock

Byk uchodzi

Rykowisko – dla wielu najwspanialszy okres w myśliwskim kalendarzu. Choć przed sezonem ćwiczymy na strzelnicy, to przecież nawet najbardziej doświadczony i opanowany myśliwy niekiedy ulega emocjom. Co zrobić, gdy zadrży ręka i zdarzy nam się nieprecyzyjnie ulokować kulę? Jak najskuteczniej dojść postrzałka jelenia?

Wyobraźmy sobie majestatycznego byka ciągnącego za chmarą schodzącą z łąk. Podnosimy do oczu lornetkę, obserwujemy wieniec, sylwetkę, ruch, słyszymy głos władcy haremu. Szybko analizujemy wszystkie informacje, które udało nam się zebrać. Po kilku chwilach wiemy, że mamy szansę strzelić życiowego jelenia. Składamy się, łapiemy w krzyż komorę, ale widzimy, że byk za chwilę skryje się za ścianą drzew. To ostatni moment. Huk wystrzału odbija się echem, byk znika. Emocje powoli opadają, pojawia się niepewność. Czy kula została właściwie ulokowana? Czy nie ściągnęliśmy spustu zbyt nerwowo? Czy nie spóźniliśmy strzału? Podręcznikowe 15 minut dłuży się w nieskończoność, a wątpliwości mnożą się, nie dając spokoju. W końcu można już podejść na miejsce domniemanego zestrzału i znaleźć odpowiedź na wszystkie zadawane sobie przed chwilą pytania. Jeśli odnajdziemy obfitą farbę i leżącego nieopodal byka, niepewność w mgnieniu oka zamienia się w euforię. Bywa jednak i tak, że nie można znaleźć oznak przyjęcia kuli albo ślady na zestrzale wskazują, że czeka nas mozolne poszukiwanie.

Scenariusz porażki

Zanim napiszę, jak należy w takim przypadku postąpić, podzielę się doświadczeniem z poprzedniego sezonu i przytoczę przykłady zachowań, które jeśli nie uniemożliwiają, to na pewno znacząco utrudniają odnalezienie postrzałka.

Późnym wieczorem myśliwy strzela do byka. Na zestrzale i na odcinku kilkudziesięciu metrów sporo farby, jest też podłużny kawałek odłupanej kości, sugerujący postrzał w badyl. Łowca podąża tropem uchodzącego zwierza. Jednak im dalej, tym farby mniej. W końcu, po 200 metrach, pojawia się ona sporadycznie i szukanie „na oko” staje się niemożliwe. W tej sytuacji pechowy strzelec zatacza coraz większe koła i próbuje znaleźć ślady farby. Gdy wysiłki te nie przynoszą efektu, pojawia się myśl, że co kilka par oczu, to nie jedna. Z odsieczą przybywają koledzy, zaopatrzeni dodatkowo w kieszonkowy termowizor i latarkę z niebieskim filtrem światła (w którym ponoć lepiej widać farbę). Pół godziny deptania w tę i z powrotem pozwala znaleźć jeszcze jedną kroplę i posunąć się w poszukiwaniach o kolejne 20 metrów, jednak byka nadal nie udaje się dojść. Ponieważ najnowsze zdobycze technologiczne nie na wiele się zdały, jeden z kompanów dzwoni po mieszkającego nieopodal naganiacza. Ma on trzy terieropodobne mieszańce, z którymi często chodzi w miot. Ponieważ właściciel psów to człowiek skory do pomocy i niepozbawiony łowieckiej pasji, nie mija pół godziny, gdy psy puszczone po tropie znikają w ciemności. Grupa poszukiwawcza nasłuchuje z nadzieją i po chwili słyszy krótkie szczeknięcia. Niestety wkrótce zapada głucha cisza, a przez następną godzinę nie dzieje się nic, co mogłoby podnieść pechowego myśliwego na duchu. W końcu wracają psy, które w odróżnieniu od łowców są we wspaniałych nastrojach. Wybiegały się (choć na dobrą sprawę nie wiadomo co ganiały), więc pozbawione nadwyżek energii będą teraz dobrze spały. Zresztą zmęczenie i senność dają się we znaki wszystkim uczestnikom poszukiwań. Zapada decyzja, że zostaną one wznowione skoro świt. W wyniku burzy mózgów poproszony o pomoc zostaje przewodnik tropowców, który co prawda mieszka 30 kilometrów od obwodu, ale ma psa z papierami i po konkursach.

Podziel się
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Inne ciekawe artykuły

Tradycje i zwyczaje

Książęce łowy

Na obrazie „Polowanie w Antoninach” uwiecznił go Wojciech Kossak. Książę Zdzisław Lubomirski (1865–1943) był nie tylko znakomitym i prawym myśliwym oraz postacią niezwykle szanowaną w

Opowiadanie

Dewizowiec w kanale

Miałem okazję wziąć udział w szkoleniu strzeleckim dla myśliwych organizowanym przez największą brytyjską organizację łowiecką British Association for Shooting and Conservation. Choć poluję nie od

Polowanie i myśliwy

Rejterada sarny

Liczebność saren polnych zmniejsza się w wielu polskich łowiskach. Negatywny trend utrzymuje się mimo braku mroźnych i śnieżnych zim. Regresu nie wyjaśnia też okresowo wysoka

Polowanie i myśliwy

Zagrożona Europa

Z Ameryki Północnej do Skandynawii dotarła choroba wyniszczająca jeleniowate. Służby weterynaryjne walczą z tym zagrożeniem. Choroba ta zagraża także ludziom, jest więc groźniejsza niż afrykański

Opowiadanie

Koniec sezonu

Kłopoty zaczęły się już w sklepie „Złota Trąbka”. W ofercie zabrakło amunicji, której używałem od lat. Okazało się, że w moim kalibrze są kule mało