fot. Shutterstock

Emocje kontra rozum

W wielu miejscach Europy myśliwy cieszy się szacunkiem. Niestety, w Polsce zostaliśmy „mordercami”, a polowanie z wyszkolonym psem uznawane jest za „znęcanie się nad zwierzętami”. Tymczasem prawdziwy łowca z ułożonym psem myśliwskim kultywuje piękne i cenne narodowe tradycje.

W Polsce każdy rozpozna żyrafę, słonia czy hipopotama. Mało natomiast kto wie, że zając i królik to dwa różne gatunki, a kuropatwa i bażant mają ze sobą tyle wspólnego, co krowa z żubrem. Nie wspominając, że sarna nie jest żoną jelenia.

Czekam z utęsknieniem, aż ktoś przeprowadzi badania poziomu wiedzy przyrodniczej naszego społeczeństwa, bo w kraju, gdzie niemal każdy uważa się za eksperta od ochrony środowiska, mało kto potrafi odróżnić kunę od tchórza. Nie jest to do końca wina ludzi, tylko braku edukacji. Oglądanie programów przyrodniczych na Discovery z nikogo jeszcze nie uczyniło „eksperta od ratowania przyrody”…

Polowanie dla psa

Dobrym przykładem poziomu wiedzy na temat łowiectwa są osoby niepolujące, które kupiły sobie psa myśliwskiego. Zaczyna się to najczęściej przez przypadek. Ktoś kupuje sobie wyżła, spaniela, retrievera bądź innego przedstawiciela rasy polującej, ponieważ jest on ładny. Na temat danej rasy, a zwłaszcza jej potrzeb, nowy właściciel wie bardzo mało. Chodzi z pupilem na spacery poza miasto, a ponieważ jest to pies myśliwski, więc „musi polować”. W przekonaniu laika polega to na gonieniu wszelkiej zwierzyny po polach i lasach.

Z czasem właściciel pieska dowiaduje się, że istnieje coś takiego jak „próby polowe”, które sprawdzają cechy psów myśliwskich pod kątem użytkowym. Znajduje myśliwego, który pomaga mu w przygotowaniu pupila do prób, i w trakcie układania odkrywa niespodziewanie, że to, co robił do tej pory, było zupełnie bez sensu. Jego pies nie ma ganiać zwierzyny, łapać jej i zabijać! Okazuje się, że rola psa polega na czymś zupełnie innym!

Jest on towarzyszem łowów, który ma zaaportować kaczkę albo odszukać postrzałka. Musi być posłuszny i opanowany. Iść spokojnie przy nodze albo siedzieć bezszelestnie na stanowisku. Dobrze ułożony pies myśliwski nigdy nie płoszy i nie rozgania zwierzyny po łowisku. Na konkursach pracy jest nawet specjalna konkurencja „respektowanie zwierzyny”, która polega na tym, że w momencie napotkania zwierzyny pies nie może jej pogonić. Mało tego, jeśli czworonóg pobiegnie za zającem, sarną lub bażantem choćby kilka metrów, zostaje natychmiast zdyskwalifikowany!

Podziel się
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Inne ciekawe artykuły

Broń

Szóstak przyszłościowy

Tomasz Pilarz uważa, że najlepsza reklama to reklama szeptana. Zadowoleni klienci sprowadzą następnych. W wieluńskim sklepie znajdą największy wybór broni i optyki, a przy tym

Tradycje i zwyczaje

Kynolog w sutannie

Powtarzał: „Powiedz mi, jaki jest twój wyżeł, a ja ci powiem, jaki z ciebie myśliwy”. Ksiądz Ludwik Niedbał był niestrudzonym popularyzatorem łowiectwa. Jego książkę „Z

Temat miesiąca

Sukces selekcji

W minionym sezonie strzeliliśmy prawie 2700 medalowych rogaczy, z czego złoty medal uzyskało ponad 500 parostków. A to jeszcze nie koniec, gdyż nie wszystkie zarządy

Tradycje i zwyczaje

W książęcym raju

Legendarny zawodowy myśliwy i organizator safari w Afryce Eustachy Sapieha junior zaczynał swoją myśliwską przygodę na Kresach Rzeczypospolitej, w rodzinnym majątku Spusza. Tam strzelił pierwszego

Temat miesiąca

Królewskie polowanie

Tradycje sokolnictwa w naszym kraju sięgają czasów prasłowiańskich. Polowanie z ptakami łowczymi należało do ulubionych zajęć większości królów z dynastii Piastów i Jagiellonów. Broń palna