fot. Shutterstock

Odyniec znad kominka

Jedno spojrzenie na medalion sprawia, że momentalnie odżywają łowieckie emocje, a sceny z polowania stają nam przed oczyma. Warto zaprezentować w ten sposób szczególnie cenne dla nas zdobycze. Radzimy, jak podczas zdejmowania skóry ze strzelonego zwierza ustrzec się błędów, które najlepszego preparatora pozostawią bez szans.

Miałem okazję zwiedzić muzeum Ernesta Hemingwaya mieszczące się w jego dawnej rezydencji Finca Vigia na przedmieściach Hawany i muszę przyznać, że pisarz miał gust. Przestronną willę urządzono ze smakiem, na ścianach znalazł się talerz z wizerunkiem głowy byka pochodzący z pracowni Pabla Picassa, a obok zawisły wielkoformatowe zabytkowe plakaty zapowiadające korridy. Rzecz jasna, nie mogło zabraknąć śladów innej z wielkich pasji Amerykanina – trofeów łowieckich. Choć znajdują się wśród nich i czaszki lwów pochodzące z dwóch wypraw na Czarny Ląd, i imponujący wieniec marala, to uwagę zwracają przede wszystkim znakomicie wykonane medaliony antylop i bawołu. Nie ma wątpliwości, że to właśnie ten sposób eksponowania myśliwskich zdobyczy szczególnie Hemingwayowi odpowiadał. Dlaczego?

W nieukończonej książce „To co prawdziwe o świcie” pisarz zrelacjonował swoje ostatnie safari w Kenii w 1953 roku. Strzelił wtedy – „w sytuacji krytycznej” – samotnego bawołu, który trafił na kuchnię. Jego urożenie okazało się jednak na tyle mocne, że Hemingway zdecydował się zachować je na pamiątkę. Można przypuszczać, że spoglądając na jego medalion, napisał później o tamtym polowaniu: „Wspominam to teraz z przyjemnością i wiem, że zawsze będę to tak wspominał. Była to jedna z tych niewielkich rzeczy, z którymi możesz położyć się spać, z którą możesz budzić się w nocy i którą mógłbyś przywoływać w myślach w potrzebie, gdyby kiedyś poddano cię torturom”. Nic dodać, nic ująć. Na tym polega urok trofeistyki, a żadna z łowieckich zdobyczy nie ma podobnie magicznej mocy przywoływania emocji i obrazów sprzed lat jak właśnie medalion.

Z puszczy do pałacu

W Polsce ten rodzaj preparacji trofeów z powodzeniem stosowano już przed II wojną światową. Świadczy o tym choćby znajdujący się w zbiorach Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa w Warszawie wspaniały medalion byka jelenia, którego strzelił w Spale prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki. Co więcej: na polskim stoisku Międzynarodowej Wystawy Łowieckiej w Berlinie w 1937 roku znalazły się nie tylko liczne medaliony wilków czy głuszców, ale i wypreparowany w całości imponujący… byk żubra.

– Życie nie jest jednak sprawiedliwe i nie każdy myśliwy może sobie postawić w hallu swego pałacu takiego puszczańskiego imperatora – zauważa Tomasz Reda, myśliwy i preparator. – Dlatego proponuję coś nieco skromniejszego: kapitalnego łownego rogacza lub oryginalnego myłkusa. Taki eksponat, jak medalion orężnego odyńca, zawieszony nad kominkiem, najlepiej przy zabytkowej dwururce, wzbogaca kolekcję, sprawia, że staje się ona bardziej atrakcyjna i różnorodna.

Podziel się
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Inne ciekawe artykuły

Hodowla i ochrona

Wojna o króla

Zgoda na odstrzał kilkudziesięciu żubrów wywołała medialną wojnę i kolejny raz udowodniła, że praca domowa na temat zarządzania przyrodą nie została odrobiona, ponieważ nikt nie

Temat miesiąca

Wielkie zagrożenie

Często bagatelizowane kleszcze stanowią jedno z najpoważniejszych zagrożeń XXI wieku. Imponującej długości lista zagrożeń, dzięki coraz lepszej diagnostyce, stale się wydłuża, dostarczając kolejne wirusy, bakterie,

Polowanie i myśliwy

Krok od wieczności

Myślimy: „trofeistyka” – mówimy: „Jasiewicz”. Bohdan w tym miesiącu kończy 85 lat, ale jako myśliwy nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Właśnie przygotowuje do wydania swoje

Temat miesiąca

Rok wyzwań

Od stażu w znacznej mierze zależy to, jakich myśliwych będziemy mieli w kołach. Czy będą to nemrodzi szanujący tradycję łowiecką, rozumiejący przyrodę, potrafiący optymalnie spożytkować

Temat miesiąca

Artyści łamią zasady

W najtrudniejszej dziedzinie fotografii, czyli fotografii przyrodniczej, o sukcesie decyduje zbieżność wielu czynników. Ujęcia w studiu można powtórzyć, przyroda nie da nam drugiej szansy. Stąd