fot. archiwum Sławomira Strzelczyka

Podwójne życie doktora

Na co dzień ratuje ofiary wypadków i żartuje, że nie ma takiego bólu, którego jako chirurg nie mógłby wytrzymać… u pacjenta. Łowiectwo to jego drugie życie. Uważa je za szkołę niezbędnej u lekarza cierpliwości, ale także charakteru.

Kiedy operacja replantacji kończyny u dziecka dobiegła szczęśliwie końca, dziennikarka gazety, w której słowo tolerancja odmienia się przez wszystkie przypadki, poprosiła pana doktora o wywiad. Na koniec rozmowy poświęconej chirurgii, lekarskiemu powołaniu i poświęceniu, empatii, a także potrzebie nieustannego samokształcenia, spytała chirurga o hobby. Ponieważ pan doktor uważa, że ten, kto nie przyznaje się do swych namiętności, wstydzi się samego siebie i postępuje nierycersko, odparł bez wahania: „polowanie”. Dziennikarka przyoblekła się w upiorną bladość: „Pan? Taki humanista? Do zwierzątek?”. Na to doktor, który wyznaje zasadę, że żarty należy opowiadać przy zachowaniu absolutnej powagi, zripostował: „Łaskawa pani redaktor, skoro przez sześć dni w tygodniu nie zajmuję się niczym innym poza ratowaniem życia, to siódmego dnia mogę chyba zrobić coś dla odmiany?”.

W ogóle stosunek pana doktora do naszych zielonych braci jest jak najbardziej pozytywny i przyjazny. W opinii Sławomira Strzelczyka ktoś, kto zajada zieleninę i uważa siebie – dajmy na to – za emu, w pełni zasługuje na szacunek. Uwagę, że myśliwi wprawdzie szanują odmienność, ale nie mogą – jak dotąd – liczyć na wzajemność, doktor komentuje krótko: „Podczas studiów uczęszczałem na wykłady z psychiatrii. Tam uczono, że to ja mam rozumieć pacjenta, a nie pacjent mnie. Tego się trzymam”.

Dawno temu w Bieszczadach

Z dzieciństwa pamięta wyprawy do wuja Czesława, w Bieszczady. Do Smerekowca i Wetliny jeździł rokrocznie na ferie zimowe, a zimy były wtedy prawdziwe, z trzaskającym mrozem, który szyby leśniczówki malował w misterne wzory. Raz na jakiś czas przychodziły gospodynie z sąsiedztwa gotować czerninę, bigos i rolady z dziczyzny. Gdy spytał ciotkę, co się szykuje, odparła z humorem, z którego była znana: „Narada leśników. Trzy dni się naradzają, trzy dni polują i trzy piją”.

Wuj, absolwent Wyższej Szkoły Lasowej we Lwowie i oficer 1. Pułku Ułanów Krechowieckich, miał przed wojną majątek Królewszczyzna na Wileńszczyźnie i gościł tam nawet samego prezydenta Mościckiego. Z kronikarskiego obowiązku dodajmy, że gospodarz nie uważał tego za jakiś specjalny powód do dumy, bo – jak twierdził – pan prezydent składał wizyty wszędzie tam, gdzie była zwierzyna, a Królewszczyzna słynęła z doskonałych stanów głuszca.

Podziel się
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Inne ciekawe artykuły

Porady praktyczne

Elektroniczna smycz

Naszemu koledze podczas polowania skradziono psa. Złodzieje mieli pecha – zwierzę miało na sobie obrożę z GPS. Właściciel bez trudu odnalazł stodołę, w której przetrzymywany

Broń

Iluzja płaskiego toru

Wielu naszych łowców ulega iluzji mocy i płaskiego toru. Myśliwi szukają naboju o wysokiej energii kinetycznej, do tego gwarantującego trajektorię porównywalną z promieniem lasera. Tylko

Polowanie i myśliwy

Myśliwi dla gęgawy

W ostatnim roku naszego projektu badawczego poświęconego gęgawom dokonaliśmy sensacyjnych obserwacji, które zmieniają nasz dotychczasowy obraz tego gatunku. Ten pionierski projekt realizowany i finansowany przez

Tradycje i zwyczaje

Służba i łowy

W Równem na Wołyniu znajdowało się dowództwo Wołyńskiej Brygady Kawalerii oraz 13. Kresowej Dywizji Piechoty. Jednostki dysponowały dużymi rewirami łowieckimi. Generał Bronisław Regulski święcił tam

Polowanie i myśliwy

Z drylingiem do pożaru

Przez dziesiątki lat chronił las przed ogniem. W zamian za to święty Hubert pozwolił mu poznać największe sekrety świata zwierząt i szczodrze darzył podczas polowań.