Szable z Adampola

W lasach należących kiedyś do rodziny Zamoyskich stoją do dziś monumenty upamiętniające myśliwskie dokonania gospodarzy, a także wiernego leśniczego, o którym nasz miesięcznik informował przed… 120 laty. Kolekcja zdobytych w tych rewirach dziczych oręży otrzymała wielki złoty medal na I Warszawskiej Wystawie Łowieckiej.

Konstanty hr. Zamoyski (1894–1963) był jednym z największych posiadaczy ziemskich w międzywojennej Polsce. W latach 1923–1928 wybudował według projektu Jana Koszczyc-Witkiewicza eklektyczny pałac w Adampolu, który zastąpił spaloną przez Rosjan w czasie pierwszej wojny światowej rezydencję w Różance nad Bugiem.

Powiat włodawski, rozciągający się od rzeki Tyśmienicy do Bugu, krajobrazem przypomina Polesie. Lasy, rozległe bagna, łąki, jeziora i stawy rybne rodzina Zamoyskich zagospodarowała i prowadziła tam wzorową gospodarkę łowiecką. Dzięki straży łowieckiej złapano kilkudziesięciu kłusowników i odebrano ponad 100 sztuk broni. W latach 30. ubiegłego wieku dla ściślejszego nadzoru utworzono siedem kół myśliwskich, które tworzyły Powiatowe Stowarzyszenie Myśliwych. Prezesem był z oczywistych względów Konstanty Zamoyski.

Za życia Augusta Adama Zamoyskiego – ojca Konstantego – najlepszym łowiskiem był majątek Różanka. Praktykowano tu specyficzny rodzaj polowania, polegający na skłuwaniu dzików przy psach. Odważny myśliwiec z kordelasem miał tu pole do popisu. Polujący w Różance Jan Sztolcman, znakomity myśliwy, kynolog i twórca „Łowca Polskiego”, był ciekaw, jakież to psy dokonują takich wyczynów. Okazało się, że psiarnia różańska składała się z czworonogów najrozmaitszego pochodzenia, maści i wielkości. Były to zwykłe wiejskie kundysy, które wykazywały się zajadłością i ciętością. Nie chodziło o rasę, urodę i kształty, ale o odwagę, zwinne dopadanie i stanowienie dzika. Burki, Szarki i Kruczki były zasłużonymi weteranami – odniosły niejedną ranę w pojedynkach z rozjuszonymi dzikami.

Należąca do Augusta Zamoyskiego kolekcja dziczych oręży, zdobytych w Różance, nagrodzona została wielkim złotym medalem na I Warszawskiej Wystawie Łowieckiej w 1899 roku. Pamiątkowy album z wystawy znajduje się w zbiorach biblioteki PZŁ w Warszawie.

Podziel się
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Inne ciekawe artykuły

Broń

Ponadczasowy repetier

Niektórzy twierdzą, że cezetce do miana broni prestiżowej brakuje tylko ceny. Nowy sztucer CZ 557 Lux II dowodzi, że w powiedzeniu tym jest trochę prawdy.

Kynologia

Czarny seter

Błyszcząca sierść z kasztanoworudymi podpalaniami, ciemne oczy o bystrym spojrzeniu i harmonijna budowa. Oto obraz typowego gorącokrwistego, szlachetnego długowłosego brytyjskiego wyżła, który swoją nazwę wywodzi

Porady praktyczne

Pogoda dla bażanta

Wielu myśliwym wydaje się, że wystarczy wybudować kilka podsypów w łowisku i wystrzelać drapieżniki, aby każdego roku było coraz więcej zwierzyny drobnej. Gdyby to było

Opowiadanie

Koniec

Siedzieliśmy właśnie w naszym ulubionym wiejskim barze u Stefana i nieśpiesznie sączyliśmy piwko, kiedy wpadł mały Waluś, wnuk prezesa. – Panowie, pomocy! Z dziadkiem coś

Kynologia

Dawniej psy były lepsze

W każdym kole łowieckim krążą opowieści o niesamowitych psach myśliwskich sprzed lat. Niektóre z tych historyjek są prawdziwe, a inne nieco podrasowane. Postaram się zatem