fot. Shutterstock

Zrozumieć człowieka

Współpraca człowieka z psem powinna opierać się na wzajemnym zrozumieniu. Niestety, w praktyce wygląda to tak, że bardzo dobrze rozumiemy nasze oczekiwania wobec psa, ale nie zawsze potrafimy mu to przekazać.

Zacznę od przykładu. Mój stary kolega z Pomorza bardzo lubi polować indywidualnie na kaczki z psem. Pewnego razu wybrał się ze swoją młodą terierką na jej pierwsze tego rodzaju łowy. W starym korycie rzeki strzelił kaczora, po którego suczka chętnie popłynęła i przyniosła go myśliwemu. Kolega był zachwycony, ponieważ nigdy nie uczył jej aportowania. Postanowił więc w ramach treningu rzucić kaczkę z powrotem do wody, by terierka lepiej sobie to zadanie utrwaliła. Niestety drugi raz popłynąć już nie chciała…

Z punktu widzenia terierki było to logiczne: przyniosła kaczkę z rzeki, a pan ją wyrzucił, czyli najwyraźniej jej nie potrzebował. Oczywiście intencje kolegi były inne, czyli doszło tu do niezrozumienia intencji.

Innym przykładem braku komunikacji z psem jest karcenie pupila za „spóźniony” powrót. Na przykład pies pobiegł za sarnami, nie reagując na komendy przywołujące, i wraca dopiero po kilku minutach. Spotyka go za to bura. W psim umyśle nie jest możliwe połączenie tej kary z pogonią za sarnami, ponieważ od tamtego czasu wydarzyło się już kilka rzeczy: sarny dawno uciekły, pies musiał poradzić sobie z odszukaniem drogi powrotnej do punktu wyjścia, a gdy ją w końcu odnalazł i z radością podbiegł do przewodnika, spotkała go za to kara. Jedyny wniosek, jaki może z tego wyciągnąć, jest taki, że za podejście do właściciela można zostać skarconym.

Ciekawe rozmowy

Uczłowieczanie psów staje się od pewnego czasu normą. Dawniej niemal wszystkie czworonogi mieszkały na podwórku i nikomu to nie przeszkadzało. Dzisiaj zajmują coraz wyższe miejsca w rodzinnej hierarchii i dla wielu osób spanie z pupilem w jednej pościeli jest oczywistością, natomiast zepchnięcie go na podłogę do legowiska jest odruchem nieludzkim. Psy często tego nie rozumieją, ale – rzecz jasna – akceptują to chętnie, ponieważ jest to dla nich wygodne.

Jeszcze niedawno dorosły pies dostawał jeden posiłek dziennie i był zdrowy oraz pełen energii. Dzisiaj je śniadanie, obiad i kolację i częściej jeździ do weterynarza niż na polowanie. Nadawanie psom ludzkich imion również nie należy do rzadkości. Sam znam wyżła Franka, jamniki Rysia i Bogdana oraz terierkę Zosię. Staje się to pewną normą, a za ludzkimi imionami idzie zmiana naszego spojrzenia na te – odważmy się powiedzieć to głośno – zwierzęta!

Podziel się
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Inne ciekawe artykuły

Temat miesiąca

Zbiorowe blokady

Media nie mogą się doczekać informacji z naszych polowań zbiorowych. Niestety nie interesują ich barwne jesienne zdjęcia uśmiechniętych łowców przy pokocie. Zgodnie z podstawową zasadą

Opowiadanie

Dewizowiec w kanale

Jednym z najmilszych moich wspomnień łowieckich jest samotna wycieczka, którą odbyłem w pewien letni ranek do dalekiego rewiru, który porastał starodrzew, zwanego Lasem Nerkowskim. Wycieczka

Porady praktyczne

Pogoda dla bażanta

Wielu myśliwym wydaje się, że wystarczy wybudować kilka podsypów w łowisku i wystrzelać drapieżniki, aby każdego roku było coraz więcej zwierzyny drobnej. Gdyby to było

Broń

Spór o pióro

Niektórzy z naszych przeciwników chcą natychmiastowego wprowadzenia gruntownych zmian na liście gatunków łownych. Domagają się zakazu strzelania do pióra. Jeżeli nie będziemy w sposób merytoryczny

Broń

Siedem wspaniałych

Nie ma nabojów złych ani jedynie słusznych. Są jednak takie, które najbardziej pasują do naszych łowisk. Proponuję subiektywny wybór siedmiu, z którymi polowałem najczęściej i